Knowledge Management และ ความมุ่งมั่นในการเป็นเจ้าของธุรกิจ

เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา หลังจากเดินทางกลับจากประเทศลาว ได้มีโอกาสเข้าร่วมรับฟังการสัมมนาและการเสวนาดีๆถึงสองเรื่อง

เรื่องแรกคือ Knowledge Management ที่จัดโดยบัณฑิตวิทยาลัย ซึ่งต้องขอขอบพระคุณแม่งานคนเก่งของเราคือ ผศ.ดร. ลักคณา ที่เปิดโอกาสให้พวกเราได้มีโอกาสทำความเข้าใจถึงความหมายและความสำคัญของการส่งเสริมการจัดการองค์ความรู้ภายในองค์กร

อีกเรื่องคือวันถัดมา สาขาวิชาการเป็นเจ้าของธุรกิจได้จัดการประกาศผลการประกวดเรียงความชิงทุนการศึกษาและเสริมให้แน่นด้วยการเชิญวิทยากรพิเศษ คือ คุณภัทริน ซอโสตถิกุล MD บริษัท รีโนวา หญิงเก่งแห่งแวดวงธุรกิจ และเป็นคนเดียวกับผู้แต่งหนังสือธรรมะอินเทรนด์ ในชื่อ "กล่องบุญ"

หลังจากฟังการเสวนาของคุณแป้ง สิ่งหนึ่งที่ผุดเข้ามาในใจคือ คุณแป้งเป็นตัวอย่างของคนที่เรียกว่า สวย รวย เก่ง และ ดี! สิ่งที่สำคัญที่พวกเรามักจะไม่ค่อยเห็นได้มากนักจากคนเก่งๆ ที่อยู่ในแวดวงสังคม คือ ความอ่อนน้อมถ่อมตนของคุณแป้ง และมีบุคลิกลักษณะอีกหลายประการของเธอที่เป็นที่น่าชื่นชมอย่างยิ่ง ซึ่งเชื่อว่าไม่เฉพาะเราเท่านั้นที่มองเห็น แทบทุกคนที่ได้เข้าไปร่วมงานในวันนั้นต่างก็เก็บความประทับใจกันไปคนละหลายกระบุง

เหมือนเคย เนื่องจากข้อจำกัดเรื่องเวลา ทำให้ไม่มีโอกาสได้เล่าถึงสิ่งที่ได้เรียนรู้จากงานสัมมนาทั้งสองงาน

ไว้จะพยายามหาเวลามาเล่าให้ฟังนะคะ

Global Careers

วันนี้สอนนักศึกษาเรื่อง Global Careers สภาพร่างกายของเด็กวันนี้เหมือนไม่สมบูรณ์เต็มที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Section บ่าย ที่ดูเหมือนว่าแสงอาทิตย์ที่สาดส่องจะทำให้พลังงานในร่างกายมันลดน้อยถอยลงไป

กลับมาที่เรื่องราวของเรา เพราะต้องเตรียมสอน เลยค้นหาข้อมูลที่มีอยู่ในเวบไซต์ แล้วก็ได้เจอข้อมูลที่น่าสนใจจาก Businessweek ฉบับออนไลน์ภาษาไทยว่า ตอนนี้ประเทศไทยกำลังเผชิญกับสภาวะอันตรายจากการแย่งงานในตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงจากชาวต่างชาติ ซึ่งนั่นก็เป็นภาพสะท้อนที่บอกว่า คุณภาพของแรงงานชาวไทยในตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงยังไม่เข้นข้นพอที่จะต่อสู้กับภาวะการแข่งขันอันดุเดือด (หรืออาจจะหักเหไปสะท้อนว่า ค่านิยมที่บอกว่าฝรั่งมังคุดย่อมดีกว่าไทยยังไม่จางหายไปไหน ก็อาจเป็นได้)

สอนๆไป เด็กก็เริ่มโงนเงนเอนกาย บ้างก็ยกโทรศัพท์มากด (คาดว่าคงโทรหาผู้ปกครองเพื่อฟ้องว่า แม่จ๋าส่งหนูมาเรียนกับครูคนนี้ทำไม เรียนไปเท่าไหร่ก็ไม่เห็นรู้เรื่อง)

ก็เลยแก้แกมด้วยการออกนอกเรื่อง (แต่ก็ยังอยู่ในกรอบการเรียน) ว่าด้วยการเผชิญหน้ากับประสบการณ์ในการจ้างงานในต่างประเทศ

แหม .. เรามันก็ไม่มีประสบการณ์ของจริงกับเค้า ก็เลยหยิบยกเรื่องของ รีม ซาวาดี้ มาเป็นตัวอย่างให้กับเด็กๆ แค่เล่าเรื่องว่ารายได้ที่เธอได้รับเมื่อตอนอายุ 20 ขณะที่ทำงานอยู่ที่ดูไบ เป็นเท่าไหร่ ก็สามารถเรียกความสนใจให้เด็กกลับคืนมา

เฮ้อ .. ว่าแล้วก็ถอนหายใจด้วยความสุข
หมดการสอนไปหนึ่งวัน แถมได้เรียนรู้ธรรมชาติของเด็กไทยเพิ่มอีกหน่อย

ว่าแล้วก็เพิ่งคิดออกว่า งานใหญ่รออยู่ข้างหน้า เทอมหน้าต้องเตรียมสอนวิชา Import - Export Management ท่าทางจะสนุกสนานน่าดู

ไว้คุยกันใหม่ค่ะ

มันไม่ง่ายขนาดนั้น

ใครๆอาจจะเคยคิด (รวมถึงตัวเราด้วย) ว่าการเป็นครูบาอาจารย์นี่มันสบายเสียจริงๆ
แล้วก็เลยคิดว่าที่ผลตอบแทนมันน้อยนิด (หากวันกันที่ตัวเลขในบัญชี) ก็เพราะว่ามีเวลาว่างให้มากมายเหลือคณา

แต่พอเอาเข้าจริง ตั้งแต่เริ่มสอนอย่างเป็นทางการมานี่ก็เกือบจะครบอายุหนึ่งเทอมแล้ว บอกได้เลยว่าการสอนไม่ใช่เรื่องหมูๆเลยจริงๆ

เพราะสิ่งที่คุณเห็นเวลาคุณครูไปยืนอยู่หน้าห้อง ก็เหมือนเห็นสินค้าที่วางขายอยู่บนดิสเพลย์ แต่ใครเลยจะรู้ว่ากว่าที่ดิฉันจะผ่านมาได้ถึงขนาดนี้ ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง

สิ่งที่อยากที่สุดของการสอน คือการ "เตรียม" การสอน
มันก็คงเหมือนกับธุรกิจของคุณที่ขั้นตอนการวางแผนและการกำหนดกลยุทธ์นั้นมันช่างมหาหิน

ตามปกติ ผู้คนขนามนามว่าเราเป็นผู้ร่ำรวยอารมณ์ขัน แต่พอมายืนสอนหน้าชั้น เด็กๆกลับขนานนามว่าเราเป็นคุณครูมุกแป้ก
(อยากจะบอกว่า การทำมุกให้แป้กก็ถือเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง - ที่ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่าง)

ผ่านปีใหม่แบบสากลมาแล้ว ก็ถือโอกาส (ที่ทำมาตลอด) ตั้งปณิธานว่า จะพยายามเข้ามารายงานชีวิตอย่างต่อเนื่อง

หากทำได้ก็จะพยายามเข้ามาเล่าเรื่องขำขันในห้องเรียนให้ได้อ่านกัน

อย่าคิดว่าเพราะมีเวลาว่างถึงมาทำได้
ตอนนี้ 18.47 ชั้นยังอยู่ที่มหา'ลัย

ที่ทำเพราะคิดว่า ความรู้ที่มีจะเกิดคุณค่าสูงสุดก็ต่อเมื่อมีการแบ่งปัน
และไหนๆ พระเจ้าก็ได้อนุญาตให้โลกนี้มีอินเตอร์เนต
ก็ขอเป็นหนึ่งในหลายๆคน ที่พยายามเปลี่ยนโลกไซเบอร์ให้เป็นโลกที่เปี่ยมด้วยคุณค่า

ซึ่งเช่นกัน..มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

หน้าที่

ตกลงว่าเราได้รับมอบหมายให้ทำงานนอกเหนือจากงานสองสองงาน(ใหญ่ๆ) คือ เป็นกำลังในการพัฒนาภาควิชาใหม่ของมหาวิทยาลัย และเป็นคณะกรรมการ Knowledge Management ของคณะ

ก็ไม่ได้เป็นงานยิ่งใหญ่หรือวาระระดับชาติ แต่ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ค่อนข้างท้าทาย
ตอนนี้ก็เลยต้องหาหนังสือหนังหาที่เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้มาอ่าน ..
ข้อดีของการเป็นอาจารย์ก็แบบนี้ค่ะ "ได้ทำตามความฝันของตนเอง"

การเปลี่ยนแปลง

เพิ่งเจอการเปลี่ยนแปลงมากับตัว

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว คณบดี มาบอกว่าจะให้ไปช่วยทำงานที่ภาคใหม่ ใหม่ สด ซิง แล้วก็กรุบกรอบ เผ็ดมัน กับสาขาวิชา "การเป็นเจ้าของธุรกิจ" ถือว่าเราเป็นที่แรกที่เปิดสอนสาขาวิชานี้ในเมืองไทย อย่างเต็มรูปแบบ โดยปรับใช้การเรียนการสอนของ Babson College

ท่านคณบดีไม่ได้มาบังคับให้ย้าย แต่ด้วยคำพูดและคำที่ไม่ได้พูด แสดงออกมาให้เห็นว่าต้องการกำลังสนับสนุนจากเราจริงๆ
และด้วยความที่เราเป็นประเภท ไม่ลองไม่รู้ ก็เลยไม่ได้ปฏิเสธไป ทั้งๆที่มีแรงหนุนจากหลายฝ่ายที่กล่าวเตือนถึงความยุ่งยากที่อาจจะต้องประสบพบเจอ

เกริ่นก่อน ว่า เราได้รับทุนเพื่อไปเรียนในสาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ และเราก็ไปตั้งใจศึกษาร่ำเรียนมาในด้านนี้ กลับมาก็ตื่นตัวไฟแรง ในการเตรียมสอนและเตรียมพัฒนาตัวเองในสาขานี้ (IB) ต่อไป
แต่จู่ๆ ก็ต้องมามีการเปลี่ยนแปลง เหมือนกับเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ จากที่เคยวิ่งได้ ต้องเริ่มเตาะแตะกันอีกครั้ง

ก็เลยคิดมากนิดหน่อย

แต่ก็นั่นแหละ เป็นคนที่เชื่อว่า "สิ่งใดที่เกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นดีเสมอ" ยังไม่รู้เลยว่าการย้ายในครั้งนี้จะดีหรือไม่ดีอย่างไร แล้วจะสรุปได้ยังไง ว่ามันไม่ดี

ก็จึงน้อมรับการเปลี่ยนแปลงด้วยความเต็มใจ

ซึ่งพอกลับมาทบทวนหาข้อดี ข้อด้อยในการเปลี่ยนแปลงหนนี้ ก็รู้สึกว่ามันไม่ได้เลวร้ายเลย มันก็มีอะไรให้ท้าทายเยอะแยะ (โดยเฉพาะเรื่องการบริหารงานภายใต้งบประมาณที่จำกัดจำเขี่ย) ก็ถือว่าเป็นอีกหนึ่งงานที่เหมาะสมกับความสามารถของอดีตเลขามืออาชีพอย่างเรา (เกี่ยวกันไหมนี่)

หลังจากได้รับโจทย์มาว่า ทำอย่างไรถึงจะพัฒนาและประชาสัมพันธ์ให้สาขาวิชานี้เป็นที่โด่งดังคับฟ้า ตอนนี้ก็จึงอยู่ในกระบวนการแห่งความพยายามหาคำตอบ

คาดว่าคำตอบคงจะหล่นอยู่ตรงไหนระหว่างการเดินทาง

ใครเจอช่วยเก็บมาให้เราหน่อย

ปฐมนิเทศ

ไม่เกี่ยวข้องกับการปฐมนิเทศนักศึกษาหรืออาจารย์แต่ประการใด เพียงแค่ตั้งชื่อไว้ให้ดูเหมือนมีหลักมีการ เพราะถือว่าบทความนี้เป็นบทความชิ้นแรกของบล็อก (มันมีชื่อเรียกเป็นภาษาไทยไหมนี่)

ตั้งใจเอาไว้นานแล้ว (สุดท้ายก็ล่าช้าไปกว่าที่ตั้งใจ) ว่าจะแบ่งปันเรื่องราวที่ประสบพบเจอ ระหว่างวัน เดือน ปี ที่เข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยล้อมกรอบเพชรแห่งนี้

หากท่านผู้อ่านมีอะไรที่จะร่วมกันแบ่งปัน โต้แย้ง ติชม ก็เชิญดำเนินการตามสะดวกบนพื้นฐานของสุภาพชนผู้มีมารยาทในการใช้อินเทอร์เน็ตนะคะ

ร่วมบรรเลงกัน ณ บัดนี้