Knowledge Management และ ความมุ่งมั่นในการเป็นเจ้าของธุรกิจ

เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา หลังจากเดินทางกลับจากประเทศลาว ได้มีโอกาสเข้าร่วมรับฟังการสัมมนาและการเสวนาดีๆถึงสองเรื่อง

เรื่องแรกคือ Knowledge Management ที่จัดโดยบัณฑิตวิทยาลัย ซึ่งต้องขอขอบพระคุณแม่งานคนเก่งของเราคือ ผศ.ดร. ลักคณา ที่เปิดโอกาสให้พวกเราได้มีโอกาสทำความเข้าใจถึงความหมายและความสำคัญของการส่งเสริมการจัดการองค์ความรู้ภายในองค์กร

อีกเรื่องคือวันถัดมา สาขาวิชาการเป็นเจ้าของธุรกิจได้จัดการประกาศผลการประกวดเรียงความชิงทุนการศึกษาและเสริมให้แน่นด้วยการเชิญวิทยากรพิเศษ คือ คุณภัทริน ซอโสตถิกุล MD บริษัท รีโนวา หญิงเก่งแห่งแวดวงธุรกิจ และเป็นคนเดียวกับผู้แต่งหนังสือธรรมะอินเทรนด์ ในชื่อ "กล่องบุญ"

หลังจากฟังการเสวนาของคุณแป้ง สิ่งหนึ่งที่ผุดเข้ามาในใจคือ คุณแป้งเป็นตัวอย่างของคนที่เรียกว่า สวย รวย เก่ง และ ดี! สิ่งที่สำคัญที่พวกเรามักจะไม่ค่อยเห็นได้มากนักจากคนเก่งๆ ที่อยู่ในแวดวงสังคม คือ ความอ่อนน้อมถ่อมตนของคุณแป้ง และมีบุคลิกลักษณะอีกหลายประการของเธอที่เป็นที่น่าชื่นชมอย่างยิ่ง ซึ่งเชื่อว่าไม่เฉพาะเราเท่านั้นที่มองเห็น แทบทุกคนที่ได้เข้าไปร่วมงานในวันนั้นต่างก็เก็บความประทับใจกันไปคนละหลายกระบุง

เหมือนเคย เนื่องจากข้อจำกัดเรื่องเวลา ทำให้ไม่มีโอกาสได้เล่าถึงสิ่งที่ได้เรียนรู้จากงานสัมมนาทั้งสองงาน

ไว้จะพยายามหาเวลามาเล่าให้ฟังนะคะ

Global Careers

วันนี้สอนนักศึกษาเรื่อง Global Careers สภาพร่างกายของเด็กวันนี้เหมือนไม่สมบูรณ์เต็มที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Section บ่าย ที่ดูเหมือนว่าแสงอาทิตย์ที่สาดส่องจะทำให้พลังงานในร่างกายมันลดน้อยถอยลงไป

กลับมาที่เรื่องราวของเรา เพราะต้องเตรียมสอน เลยค้นหาข้อมูลที่มีอยู่ในเวบไซต์ แล้วก็ได้เจอข้อมูลที่น่าสนใจจาก Businessweek ฉบับออนไลน์ภาษาไทยว่า ตอนนี้ประเทศไทยกำลังเผชิญกับสภาวะอันตรายจากการแย่งงานในตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงจากชาวต่างชาติ ซึ่งนั่นก็เป็นภาพสะท้อนที่บอกว่า คุณภาพของแรงงานชาวไทยในตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงยังไม่เข้นข้นพอที่จะต่อสู้กับภาวะการแข่งขันอันดุเดือด (หรืออาจจะหักเหไปสะท้อนว่า ค่านิยมที่บอกว่าฝรั่งมังคุดย่อมดีกว่าไทยยังไม่จางหายไปไหน ก็อาจเป็นได้)

สอนๆไป เด็กก็เริ่มโงนเงนเอนกาย บ้างก็ยกโทรศัพท์มากด (คาดว่าคงโทรหาผู้ปกครองเพื่อฟ้องว่า แม่จ๋าส่งหนูมาเรียนกับครูคนนี้ทำไม เรียนไปเท่าไหร่ก็ไม่เห็นรู้เรื่อง)

ก็เลยแก้แกมด้วยการออกนอกเรื่อง (แต่ก็ยังอยู่ในกรอบการเรียน) ว่าด้วยการเผชิญหน้ากับประสบการณ์ในการจ้างงานในต่างประเทศ

แหม .. เรามันก็ไม่มีประสบการณ์ของจริงกับเค้า ก็เลยหยิบยกเรื่องของ รีม ซาวาดี้ มาเป็นตัวอย่างให้กับเด็กๆ แค่เล่าเรื่องว่ารายได้ที่เธอได้รับเมื่อตอนอายุ 20 ขณะที่ทำงานอยู่ที่ดูไบ เป็นเท่าไหร่ ก็สามารถเรียกความสนใจให้เด็กกลับคืนมา

เฮ้อ .. ว่าแล้วก็ถอนหายใจด้วยความสุข
หมดการสอนไปหนึ่งวัน แถมได้เรียนรู้ธรรมชาติของเด็กไทยเพิ่มอีกหน่อย

ว่าแล้วก็เพิ่งคิดออกว่า งานใหญ่รออยู่ข้างหน้า เทอมหน้าต้องเตรียมสอนวิชา Import - Export Management ท่าทางจะสนุกสนานน่าดู

ไว้คุยกันใหม่ค่ะ

มันไม่ง่ายขนาดนั้น

ใครๆอาจจะเคยคิด (รวมถึงตัวเราด้วย) ว่าการเป็นครูบาอาจารย์นี่มันสบายเสียจริงๆ
แล้วก็เลยคิดว่าที่ผลตอบแทนมันน้อยนิด (หากวันกันที่ตัวเลขในบัญชี) ก็เพราะว่ามีเวลาว่างให้มากมายเหลือคณา

แต่พอเอาเข้าจริง ตั้งแต่เริ่มสอนอย่างเป็นทางการมานี่ก็เกือบจะครบอายุหนึ่งเทอมแล้ว บอกได้เลยว่าการสอนไม่ใช่เรื่องหมูๆเลยจริงๆ

เพราะสิ่งที่คุณเห็นเวลาคุณครูไปยืนอยู่หน้าห้อง ก็เหมือนเห็นสินค้าที่วางขายอยู่บนดิสเพลย์ แต่ใครเลยจะรู้ว่ากว่าที่ดิฉันจะผ่านมาได้ถึงขนาดนี้ ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง

สิ่งที่อยากที่สุดของการสอน คือการ "เตรียม" การสอน
มันก็คงเหมือนกับธุรกิจของคุณที่ขั้นตอนการวางแผนและการกำหนดกลยุทธ์นั้นมันช่างมหาหิน

ตามปกติ ผู้คนขนามนามว่าเราเป็นผู้ร่ำรวยอารมณ์ขัน แต่พอมายืนสอนหน้าชั้น เด็กๆกลับขนานนามว่าเราเป็นคุณครูมุกแป้ก
(อยากจะบอกว่า การทำมุกให้แป้กก็ถือเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง - ที่ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่าง)

ผ่านปีใหม่แบบสากลมาแล้ว ก็ถือโอกาส (ที่ทำมาตลอด) ตั้งปณิธานว่า จะพยายามเข้ามารายงานชีวิตอย่างต่อเนื่อง

หากทำได้ก็จะพยายามเข้ามาเล่าเรื่องขำขันในห้องเรียนให้ได้อ่านกัน

อย่าคิดว่าเพราะมีเวลาว่างถึงมาทำได้
ตอนนี้ 18.47 ชั้นยังอยู่ที่มหา'ลัย

ที่ทำเพราะคิดว่า ความรู้ที่มีจะเกิดคุณค่าสูงสุดก็ต่อเมื่อมีการแบ่งปัน
และไหนๆ พระเจ้าก็ได้อนุญาตให้โลกนี้มีอินเตอร์เนต
ก็ขอเป็นหนึ่งในหลายๆคน ที่พยายามเปลี่ยนโลกไซเบอร์ให้เป็นโลกที่เปี่ยมด้วยคุณค่า

ซึ่งเช่นกัน..มันไม่ง่ายเลยจริงๆ